کم کاری های ریاست فنی المپیک

دشواری های ورزش افغانستان را نمی توان با نشر چند مطلب خلاصه نمود. اگر با تعمق به آن بنگریم، می بینیم که تمامی بخش های آن پر از نابهنجاری ها و مشکلات بوده و دل هر ورزشکار و ورزش دوست را جریحه دار می سازد. بی توجهی ها و من ندانم کاری های سردمدارن ورزش کشور؛ همگان را وا می دارد تا با سر دادن آواز شان از طرق مختلف، نفرت و انزجار شان را در برابر این همه نابه سامانی ها بلند سازند.

بنده به عنوان یکی از کسانی که بیشتر از نیمه ي عمر خود را با ورزش سپری نموده ام و به ارزش و اهمیت آن سخت باورمندم، منحیث وجیبه و آرامش وجدان و همچنان به منظور روشن شدن اذهان مردم چند گفتنی در مورد بی کفایتی های ریاست فنی کمیته ملی المپیک دارم.

ریاست فنی و مسلکی کمیته ملی المپیک و تربیت بدنی و ورزش قسمی که از نام اش پیداست یک بخش علمی و اکادمیک بوده و منحیث ستون فقرات اداره ورزش کشور، تمامی برنامه های ارتقايي، رقابتی، پالیسی سازی، نظارتی، خلاصه رشد و ترویج ورزش های ملی و بین المللی با استفاده از راهکارهای علمی تربیت بدنی و ورزش کشور را به دوش دارد.

این ریاست از بدو تاسیس اش تا حال نتوانسته آن چنان که توقع می رفت، حتا 10 درصد از وظایف اش را به گونه ي درست انجام دهد. به خصوص در هفت سال اخیر که بهترین فرصت طلايي برای رشد و بالندگی ورزش در کشور محسوب می گردد، این ریاست بیکاره نتوانست کمترین کار بنیادین را برای ورزش کشور انجام دهد. چرا که پس از به وجود آمدن حکومت انتقالی تا اکنون شخصی به این پست گماشته شده که پیشبرد برنامه های این ریاست به مراتب از توان اش بالاتر است. مسوول اين پست مهم نه از تحصیلات عالی در این بخش علمی و مسلکی برخوردار است و نه از مدیریت و اداره کدام آگاهی دارد. پیمانه این بی کفایتی تا آنجا رسیده است که این ریاست اکنون نقش سمبولیک را به خود اختیار نموده و کار های روزمره که مربوط این بخش می گردد، بدون خبر شدن آن از سوی دیگران که در بیکارگی دست کمی از ریاست فنی ندارند، اجرا می شود.
به گونه ي مثال از برگزاری رقابت ها، سمینار ها و غیره مراسمی که به نحوي در پیوند با ورزش قرار دارد، از سوی فدراسیون های ورزشی بدون در جریان گذاشتن بخش های این ریاست صورت می گیرد، مي توان نام برد. به همین گونه بیشتر کارمندان این ریاست را مربیان و ورزشکارانی تشکیل می دهند که تنها به فعالیت های جسمانی اکتفا نموده و از تیوری های ورزش، پلان گذاری ورزش، اداره ورزش و ... کدام آگاهی ندارند و حتا برای بیشتر آنها نوشتن رقعه مریضی و یا تفریحی، کاری دشواری محسوب می شود، چه رسد به کار های تیوری علمی و مسلکی تربیت بدنی و ورزش. این در حالی است که مبدا و اساس ورزش را تیوری های علمی تشکیل می دهد که با استفاده از آن می توان قهرمان سازی نمود و زمینه ي رشد و شگوفايي ورزش را فراهم ساخت.
آیا با چنین وضعيتی، می شود توقع و انتظار رشد و شگوفايي ورزش را در کشور داشت؟ به یقین گفته می توانم، تا زمانی که در راس چنین پست ها، همچو اشخاص بی کفایت قرار داشته باشند، به هیچ وجه زمینه ي بالندگی و شگوفايي مهیا نخواهد شد.

نویسنده :عبدالطیف احدی

موضوعات مرتبط: ریاست المپیک در افغانستان